La Trinité | 9,2

Sluis, april 2009

Na de kennismaking met La Trinité begin vorig jaar stond deze zaterdag een vervolgbezoek op het programma. Het restaurant verdeeld over verschillende niveaus, split-level dus, en dat betekent uitkijken bij de diverse opstapjes op weg naar de lounge, die gekenmerkt wordt door een warme, intieme sfeer. Een ambiance wordt verder versterkt door gastvrouw Evelyne Scholtes, die haar gasten niet alleen direct op het gemak weet te stellen, maar vanaf het eerste moment een gevoel van thuiskomen bewerkstelligt.

Terwijl wij ons nestelden in de comfortabele banken wordt Champagne van Telmont geschonken (rijk, een tikje belegen en met een fijne mousse), en komt een reeks prachtige amuses voorbij. Krokante sablée met mousse van forel en avrugakaviaar, een combinatie van wilde Schotse zalm met mascarpone, radijs en appel, en verfijnde maki sushi met king krab en wasabi, waarbij met name de smaakbalans en de kwaliteit opvielen.

Hierna een hoorntje gevuld met tartaar van zeebaars, seroendeng en kerrie, een glazen kommetje waarin calamari, tomaat, auberginekaviaar en cabernet sauvignon, en tenslotte de favoriet in dit gamma aan hapjes, een volledig Japanse creatie met saku, zoetzuur, tobiko, yuzu, nori en waternoot. Een start op niveau, met misschien wel de beste amuses van het afgelopen jaar.

Aan tafel begint het diner met Grüner Veltliner van Nigl, mineraal en elegant, als begeleider voor ‘coquille tonato’, dungesneden Sint-Jacobsnootjes op crème van tonijn, aangevuld met avocado, basilicum, olijf en radijs, waarbij krokante softshellkrab. Een ongelooflijk goed gerecht, waarbij de olijf en basilicum op verrassende wijze smaakverdieping gaven aan de combinatie, die ook nog eens uitblonk in mondgevoel en presentatie. Hierna, hoe kan het ook anders in dit seizoen en in deze regio, Oosterscheldekreeft, begeleid door een samenspel van tomaat, komkommer, courgette en garam marsala, dat op zichzelf al een fantastisch vegetarisch gerecht zou zijn. De krachtige smaken waren echter wat veel van het goede voor de kreeft, die hierdoor enige moeite had zich staande te houden.

Dit konden we ook noteren bij de derde gang, waar langoustine de plek had ingenomen van kalfszwezerik, bij Zeeuwse paling, groene asperge, waterkers, kerrie en Madeira. Aardse, zilte en rokerige tonen werden subliem samengebracht, maar de langoustine raakte smaaktechnisch wat op de achtergrond. Houtgelagerde Chenin Blanc van Dornier bleek verder een juiste keuze in de wijn-spijs bij dit complexe gerecht. Dan een splitsing in de volgende gang: aan de overkant van de tafel morilles, aardappel, pompoen, prei en champignon, vergezeld door goed gegaarde tarbot, en in plaats hiervan aan mijn zijde langzaam gegaarde kalfslende, die opvallend goed combineerde met de toch stevige Chateau Prieuré Lalande 2003 uit Lussac St. Emilion, een klassieke Bordeaux met zachte tannines.

Het menu ging alweer richting dessert, maar niet voor we genoten van Crottin Chavignol: een geitenkaasje waarbij kappertjes, amandel, sultana´s, yuzu en Japanse peper. Een ander hoogstandje qua smaak en presentatie kwam in de vorm van ganzenlever met Romeinse sla, walnoot en Granny Smith. Een klassieker, die zich blijft bewijzen. In dit geval werd het gerecht aangenaam verrijkt door aardse tonen van witlof en truffel, en fantastische Riesling Van Volxem uit de Saar.

Het dessert zelf werd gepresenteerd in twee delen, allereerst een ‘chocolade tuin’ met mascarpone en gruis van chocolade, licht en speels, gevolgd door diverse structuren van citroen, vineus begeleid door heerlijke Petit Manseng van Cabidos. We waren wederom getuige geweest van een bijzonder culinair schouwspel.

La Trinité heeft haar kandidatuur voor een Michelinster overduidelijk gemaakt, waardoor alle kans bestaat dat het kleine Sluis, evenals Zwolle en Overveen, in de nabije toekomst ook 4 sterren binnen haar vestingmuren mag verwelkomen. De creaties van Francois de Potter zijn niet alleen kunstig en perfect van cuisson, maar slagen er in een wonderlijke balans te creëren tussen de ingrediënten, waarbij Mediterrane invloeden en Oosterse tonen samengebracht worden, en contrasterende smaken op buitengewone wijze harmoniëren.

Feest op het bord wordt daarnaast aangevuld door immer aanhoudende hartelijkheid in de bediening, en het plezier straalt in alle opzichten van de zwarte brigade af, wat een groot compliment oplevert voor gastvrouw Evelyne Scholtes. Deze combinatie garandeert een ontspannen gastronomische ervaring, die je als gast lang bijblijft en reikhalzend doet uitkijken naar volgende bezoeken. Culinaire klasse en Zeeuwse gastvrijheid ontmoeten elkaar bij La Trinité, en maken dit één van de meest sympathieke restaurants in Nederland. En dat belonen wij met een 9,2.


Maurice van Bussel

• Home
• Nieuws
• Recensies
• Restaurants
• Wijn
• Over Knoopjelos
• Contact