Herperduin | 8,4

Herpen, juli 2010

De eerste kennismaking met restaurant Herperduin vond eind vorig jaar plaats, en de ervaringen bij dit oer-Brabantse, über-gezellige restaurant van Marcel en Jacky van Raaij waren destijds al bijzonder positief. Op zich voldoende reden voor een vervolgbezoek, maar door de komst van Jeroen Tromp als nieuwe chef-kok werd het met extra urgentie in de agenda geplaatst. Hoewel stormen op de regio neerdaalden, en het witte landhuis lastig te bereiken was, bleek vanavond toch een groot aantal tafels bezet. Men heeft er klaarblijkelijk wat voor over om bij Herperduin (dat in vroeger tijden, het valt amper te geloven, nog dienst deed als kantine voor het nabijgelegen vakantiepark) aan te schuiven.

Naast de menukaart zijn in de regel dagelijks diverse huisspecialiteiten beschikbaar, die op een krijtbord aan tafelzijde worden gepresenteerd. Wij opteren echter voor het 5-gangen verrassingsmenu, waarbij de chef zelf komt informeren naar de uitzonderingen cq. dieetwensen. Bijna geruisloos verdwijnt hij vervolgens weer richting keuken, om de laatste voorbereidingen te treffen voor wat opnieuw een uitstekend diner zou worden.

Na een shooterglaasje met gazpacho, komkommer en rivierkreeftjes als amuse wordt de start gemaakt met een eigen interpretatie op fruits de mer. Sappige king krab (enkel even gegaard in court bouillon en prachtig van kwaliteit) met langoustine en tonijntartaar, waarop een gebakken kwarteleitje. Geen onnodige extra's, geen gefrunnik in de presentatie, simpelweg royaal geportioneerd en puur in stijl. De geschonken Macon Uchizy van Talmard, complex maar met behoud van fraicheur, omarmde alle ingrediënten en bracht bovendien een licht ondersteunend zuurtje. Helemaal goed.

Vervolgens langoust met stevige wilde spinazie, luchtige Hollandaise en juist uitgevoerde paëlla, waarbij als enige opmerking dat het aanwezige mosseltje smaaktechnisch wegviel en (afgezien van het esthetische) weinig toegevoegde waarde had. De Frans-Mediterrane bereiding liet zich prima combineren met de zuivere, zalmkleurige, prijswinnende rosé van Chateau Les Crostes uit de Provence, waardoor ook gang twee met een plusje in de boeken gaat.

Na eend met hoi sin saus, een eervolle variant op de Kantonese klassieker, vettig, mals en krachtig van smaak, verscheen het pièce, dat op suggestie van de keuken een splitsing had ondergaan om zodoende twee populaire creaties van het moment te kunnen laten proeven. Allereerst kotelet van Iberico, waarbij mousseline met rucola en truffelsaus. Wat een fijne kwaliteit vlees. Het varken saignant en met een stevig korstje van de grill en aanvullende aardse en bittere tonen een schoonheid van een gerecht.

Tot slot nog lende van het Wit-Blauw rund, verrijkt met een forse laag verse kruiden en voorzien van een garnituur met snijboon, zongedroogde tomaat en gekonfijte aardappel. Smakelijk, maar minder spanning dan bij het voorgaande gerecht, waar het vlees uit Salamanca de show stal. Desserts blijven achterwege, maar een verfrissend glas Veltliner van Weingut Ecker bleek even zo plezierig na deze toch rijke degustatie.

De keuken van Herperduin was al zeer naar behoren, maar heeft onder leiding van Jeroen Tromp nog een sprong weten te maken. De combinaties blijven rustiek, maar de cuissons zijn tegenwoordig constanter, de gerechten hoger op smaak en de toegenomen balans op het bord stemt eveneens tot veel tevredenheid. De achterban van dit restaurant in de bossen tussen Herpen en Schaijk is omvangrijk, en dat heeft een goede reden. Dit is gastronomie op z’n Brabants: royale porties, de glazen immer gevuld, en een aangename uitbundige sfeer. Eigenaars Marcel en Jacky van Raaij geven dus het goede voorbeeld, en tonen dat kwaliteit en een ongedwongen ambiance hand in hand kunnen gaan. Een restaurant én volgens het boekje én uit het hart. En dan is een 8,4 als beloning zeker op z’n plaats.


Maurice van Bussel

• Home
• Nieuws
• Recensies
• Restaurants
• Wijn
• Over Knoopjelos
• Contact